مهدویت، موعود باوری به معنای اعتقاد به یک نجاتبخش است که درآخر امان برای نجات و رهایی انسانها و برقراری صلح و عدالت خواهد آمد. اعتقاد به منجی، در ادیان و ملل و اقوام مختلف و با آیینها و فرهنگهای کاملاً متفاوت وجود دارد و در آنها منجی موعود و نجاتبخش به اَشکال و صور گوناگون و متنوعی مطرح شده است. در میان این گروهها،شیعه به ظهور حضرت مهدی (ع ) معتقد است.
مَهدَویت واژهای عربی و از ریشه مهدی است که از اضافه شدن تبه مَهدَوی ساخته شده. مهدوی به معنای مربوط بودن به مهدی است، مانند واژه عَلَوی و حَسَنی. ت در واژه مهدویت، تای تأنیث است و به واسطه حذف شدنِ موصوف آمده است؛ یعنی در اصل طریقة مهدویة یا مانند آن بوده است.
در صدر اسلام واژه مهدی هم برای شخصِ هدایتشده، و هم برای تجلیل از برخی افراد به کار میرفت؛ برای نمونه این عبارت درمورد پیامبر(ص )، خلفای راشدین و امام حسین(ع ) به کار رفته است. بنا بر گفته راجکی، اولین کسی که مهدی را به معنای منجی به کار برد ابو اسحاقکعب بن ماته بنحیسوحمیری(متوفی ۳۴ق) بود.
مختار تقفی با اعتقاد به اینکهمحمد بن حنیفیه نجاتبخش است، او را مهدی نامید. همچنین زیدیه واژه مهدی را در همین مفهوم برای رهبران خود به کار میبردند. گروهی از شیعهنیز عنوان مهدی را، پس از رحلت برخی امامان، برای آنان به کار بردهاند؛ مانند ناووسیه برای امام صادق(ع )، واقفه برای امام کاظم (ع ) و برخی برای امام حسن عسکری(ع ).
این واژه در بینشیعیان دوازده امامی به حجت بن حسن، فرزند امام حسن عسکری(ع )، اختصاص دارد. به اعتقاد آنان حجت بنالحسن شخصی است که پیامبر(ص ) وعده آمدنش را داده و در پایان تاریخ نجاتبخش بشریت خواهد بود.
مهدی ,ع ,کار ,امام ,اعتقاد ,، ,به کار ,اعتقاد به ,به معنای ,است که ,امام حسن
درباره این سایت